Durf jij de andere kant op te kijken 

Twee jaar geleden zag mijn leven er heel anders uit. Ik was diep ongelukkig in een baan, waarvan ik dacht dat het de standaard was. Ik dacht dat mijn baan nodig was om mijn identiteit aan te verlenen. Nu werk ik als zelfstandig ondernemer in mijn eigen opleiding & coachings instituut en maak ik mijn dromen en doelen waar. Ben jij benieuwd hoe ik dat voor elkaar heb gekregen…… 

” Mijn dromen komen uit en mijn doelen reiken steeds meer mijn persoonlijke groei” 

Ik wil mijn leven al werken vanuit mijn hart en ik merkte dat beslissingen in overeenstemming met mijn hart steeds minder genomen werden. Lees ik verwijderd van mezelf, mijn waarden en waar ik voor sta. Werkdruk werd met de dag meer, ik greep hem ook steeds meer en daarbij groeide mijn gezin.. 

Eerst nog samen met mijn liefde met een hond, toen groeide wij van 1 naar 2 kinderen. We verhuisde naar ons grote mensen huis en het bedrijf van mijn man werd ons levenswerk.  Zonder dat je het eigenlijk zelf goed door hebt stroomt het emmertje vol, dringt de sociale agenda  en dwingt de noodzaak om dit veranderen aan alle kanten. 

Ik kom van een generatie en een familie waar hard werken de standaard is. Niet zeuren, en gewoon doorgaan. Mijn Amsterdamse mentaliteit was ook trots op de baan die ik had bereikt en ik zou dat in die tijd nooit hebben weggegooid. Ik had immers zo hard gewerkt om te komen waar ik was. Mijn inkomen was een issue i had er zo hard voor geknokt en ik moest dat voor mijzelf staande houden!

Hele goede eigenschappen in de kern waar ik nu achteraf  dankbaar voor ben. In die tijd kreeg ik steeds meer lichamelijke klachten, die ik niet kon thuisbrengen. Ik kon ze niet opbrengen en niet opvangen. Na iedere klap denderde mijn zelfvertrouwen en gevoel van leven in overeenstemming met mijn eigen gevoel. 

” Mijn lijf gaf de rem die mijn brein al langer nodig had.” 

De rand van een burn out komt altijd sneller dan gedacht en in een mum van tijd lag ik onderaan de bodem. Hoe ik het niet zien? Dacht ik terwijl ik mezelf opraapte…. Nooit een dag ben ik in mijn bed blijven liggen en nooit een dag heb ik verspild…… Toch veranderd er een heel proces….

Mijn lichamelijke klachten, tja ….Dat wist iedereen nu wel….Alles was onderzocht en niets kon er gevonden worden. Dus… Het zat vast tussen mijn oren. Ik ben dat gaan geloven en achteraf voel ik wel dat ik de balans en het contact met mezelf volledig kwijt was. Toen ik na een aanval was flauwgevallen mijn kind in mijn armen voelde ik me enorm schuldig naar hem toe. Het zat tussen mijn oren dus ik voelde mij hier debet aan. 

De klachten bleven… Misselijkheid, duizelig, flauwvallen en nog veel meer vervelende ongemakken. Tot ik op een woensdagmiddag niet meer kon. De hele week had de huisarts mij al weggestuurd tot ik echt niet meer kon. Ik was ziek en lamlendig en ik bleef zitten, gewoon omdat ik niet meer kon.  Als geluk bij een ongeluk was er na al die maanden een arts die wel goed oplette en mij toch doorstuurde voor een echo. De echoscopiste raakte ietswat in de war en ik mocht geen kant meer op. Na de echo moest ik meteen naar boven in het ziekenhuis, was er paniek en werd ik dezelfde dag nog geopereerd aan een ernstige onstoken galblaas. Tijdens de operatie of ergens op deze dag is de galblaas ook geknapt en er bleken nog een aantal vervelende bijwerkingen aan die operatie te zitten.

Ik zal je die detailas in deze blog besparen….. Maar het is mij medisch niet bespaard gebleven die weken. 

De dagen waren zwaar, het herstel eveneens en toch kon ik iedere dag wel als een kado zien. Was ik altijd dankbaar en altijd durfde ik naar de andere kant te kijken. Ik werd versterkt in mijn gevoel want ik had het wel goed gevoeld. De aanvallen van misselijkheid waren geen hyperventilatie zoals mij vertelt. Ik had het bij het juiste eind er klopte iets niet en er was medisch wel iets aan de hand.

Een van de dagen na mijn operatie in die vervelende tijd waarik ik de bingo speelde met de 0,001% bijwerkingen die ik allemaal had ging het roer om. Het knopje werdt omgezet. 

” Ik had besloten nooit meer tegen mijn gevoel in te gaan”

Mijn gevoel zat juist al die tijd en ik kon mij sterk voelen in mijn gevoel. Ik was niet gek en ik voelde de klachten goed aan. Wel was ik ook boos maar die heb ik snel kunnen loslaten. 

Vanaf dat moment is het enorm hard gegaan.

Ik heb met mezelf afgesproken te leven zoals ik dat wil en vooral mijn gevoel te volgen. Ik heb cursussen gevolgd gericht op mijn intuïtieve ontwikkeling. Lees leren luisteren naar je gevoel, luisteren naar die stem. In mijn dagelijks leven ben ik gaan luisteren en ben ik keuzes gaan maken die bij mij passen. 

Met heel veel moed en vertrouwen heb ik de stappen kunnen zetten om uiteindelijk los te breken uit de wereld die ik zelf gecreëerd had. De wereld van streng zijn voor mezelf en te weinig luisteren naar wat IK nodig heb. Ik had alle angsten overwonnen om mijn stabiele baan te stoppen. De dag dat ik besloten had echt te stoppen heeft me mijn stress en alle bijwerkingen waar ik mee kampte echt doen verminderen. Mijn wereld werd omgedraaid en mijn gevoel kon ik hierin beter kwijt. 

Dichtbij mezelf staan, overtuigingen onder de loep nemen, patronen bekijken en deze omzetten en ombuigen naar wat ik wel wilde. Versterkt door ervaringen en toevalligheden die ik op mijn pad kreeg. Mensen op mijn pad die mij de woorden gaven om te stralen. Ook was ik nachten lang wakker en kon ik niet slapen. Als een reclame van de hypotheker kwamen alle “stel dat hypothese”  voorbij.

” Toch was de roep naar innerlijke vrijheid en het volgen van mijn hart sterker. Na iedere hulpsessie voor mijn eigen bedrijf voelde ik me meer thuiskomen. “

En zo werkt het dus…. Je komt in op waardse spiraal en alles wat ik wilde heb ik uiteindelijk gemanifesteerd. Was dat zo makkelijk…?? Het antwoord hierop is nee, het had veel lef en moed nodig om keuzes te maken die tegen mijn standaard ingingen. Om keuzes te maken die anderen misschien niet begrijpen. 

De eerste keer dat ik openbaar en online mijn spirituele en gevoelsmatige kant beschreef wat ik ontzettend bang voor de gevolgen. Wat zou iedereen denken, ging regelmatig door mijn hoofd.

Toch voelde die kant van mij als thuiskomen, ik was dat ergens verloren onderweg in mijn carriere op weg naar nog meer….Als thuiskomen kon ik niet anders dan mijn gevoel omarmen, Ik vond mezelf terug en ben uiteindelijk van mijn hobby mijn beroep gaan maken. Ik had besloten alleen nog maar te doen wat ik leuk vond… En ik ontmoette ook mensen die zo in het leven stonden.

Ik sta nu op de berg en kijk terug. Ik straal en ik leef zoals ik dat wil. Ik ben blij en ik ben gelukkig dat ik zo heb mogen manifesteren Dromen waarvan ik niet kon bedenken dat ze ooit uit zouden komen, zijn wel uitgekomen. En dan heb je het doel bereikt waar je allang van droomde. Daarover voel ik alleen maar dankbaarheid….

Dit alles is echt gekomen door mijn dromen en doelen te visualiseren. Door uit te spreken en te voelen wat ik verdien in het leven. Door mij open te stellen voor mooie nieuwe ervaringen en nieuwe mensen te ontmoeten. Door te doen, door te laten en door dicht bij jezelf te blijven. 

” Soms gaat de groei zo hard dat ik het niet kan bijbenen” 

Als ik terug kijk heb ik alles waar ik droomde binnen 2 jaar gemanifesteerd. Als je mij toen had gevraagd had ik mijn huidige leven beschreven. Zonder de pijn het doorzetten en de slapeloze nachten zou ik het te makkelijk hebben ontvangen. Juist het doorzetten en het harde werken maken mij trots. 

 

Ik ben mijn eigen coaching en opleidingsinstituut begonnen, ik ben niet meer in loondienst en ik heb dromen die ik al vanaf kinds af aan heb waargemaakt. Ik heb een eigen paard en ik verdien hier ook nog mijn geld mee.Ik kom in contact met gelijkgestemde, met vrouwen die willen groeien en die graag mee genieten en mee ontwikkelingen in het proces dat ik doorlopen heb. 

Mijn gezin groeit mee en dagelijks blijft het een zoektocht naar de juiste balans. Een gezin ik als moeder, ik als vrouw van en ik als persoon. Ik ben dankbaar voor de momenten en ik wil nog meer groeien. Ik besef me ook dat als ik niet was gaan bewegen om te veranderen er niets was veranderd. 

Vandaar mijn healinder… Durf jij naar de andere kant te kijken? Durf jij te dromen? Of zeg jij altijd …… JA MAAR…..

 

Liefs Patricia